Ömür dediğin kaç güz görür ki… Renkler hızla soluyor/Güneş gözünü kısmış yandan bakıyor/Kapı aralarından kış soğuğu sızmakta bu günlerde/Dizlere sızı inmiş, yüzlere gam/Gözlerden fer eksilmiş/Yapraklar dallardan gönülsüz kopuyor bu günlerde…/Havada biraz hazan, biraz da hüzün kokusu var/Renklerin dansında romantizm arayanlar da çoğaldı bu günlerde /Güz ortası, zemheri önü zamanın adı/Sormadan edemiyor insan;Ömür dediğim kaç güz görür ki? Kaçı geçti, geride kaç kaldı bu günlerde…
Zamanı anlatmanın yolunu mevsimlerin değişimine bağlayan çok insan tanıdım yaşamımda.
Kimi okumuş-yazmış, kimi okul yüzü bile görmemişti. Hepsinin ortak noktası coğrafyanın rehberliği olmuştu. Baharda renga-renk topraklar sonbaharda pastel’e dönüşürdü. Tıpkı bu günlerdeki gibi.
Bu günlerde ki gibi; derken çevreye bakınca görüyoruz aslında. Ama kanıksadığımızdan olsa gerek durup düşünmüyor, başımızı çevirip geçiyoruz. Oysa sulanan bölgelerdeki yayvan yapraklı bitkiler ile dere ve çay kenarlarındaki bitkilerin renk değiştirerek zamanın neresinde olduğumuzu işaret etmesinin farkında olmamızı gerek.
Kent merkezindeki parklar ve yeşil alanlar ile kaldırımlardaki süs bitkileri, kırsaldaki bağ ve bahçeler ile ormanlardaki renk değişimleri de aynı kaygıdadırlar aslında.
Her şey bizim farkına varmamızla anlam kazanacak oysa. Olayın farkında olanların bir kısmı rutine, diğer kısmı romantizme çoğunluk ise duygusala bağlayacaktır bu değişimi.
Bu süreçte yaşadığımız bölgede benien etkileyen renkler; Üzüm bağları ile Günlük (Anadolu Sığla ) ağaçlarınınkilerdir. Elbette diğer ağaçlar ve otsu bitkiler ile çalılıklar de etkileyicidir, güzeldir.
Her insanın etkilenmesi farklı olduğu kabulüyle bu ikili beni derinden etkiler. Belki bunun sebebi yaşamımda ki rollerinden ötürüdür.
Çınarlar, Kavaklar, Kızılcıklar, Elmalar, Armutlar, Kiraz ve Vişne ağaçları da çok hoş renklere bürünürler bu dönemde. Sanki hepsi “renklerin düğünü”ne davetli gibidirler.
Mevsimlerin bu “ilk” ve “son” takısı ile adlandırılan dönemi bence insanın gençlik ve olgunluk çağına benzer. İlkbahar da coşan, çılgınca fışkıran, kabına sığmayan renkleri sonbahar da biraz daha uysal, birbirine üstünlük kurmaya çalışmayan hale gelirler. Başlar eğik yüzler soluk gibidir. İşte “ala bahar” ve “güz” diye de tanımlana bu iki dönem kendi içinde özeldirler.
Kırsalın insanı her ikisinde de hazırlık dönemi yaşar. İlkinde yaz önü hazırlıkları diğerinde ise kışa önü hazırlıklarıdır. Tıpkı ömür gibi. Sahi ömür dediğin kaç güz sürer ki?
Yazı ve sözün anlatamayacağı değerleri bazen en iyi anlatan görsellerdir. Güz mevsiminin renklerini ve yaşandığı yörelerdeki görüntüleriyle siz okurları baş başa bırakmak isterim.
Kendinize bir iyilik yapın bir sonraki güze kadar göremeyeceğiniz renklerin içinde kaybolun. Doğa sizi sarıp sarmalayacaktır. Keyifli renkleriniz olsun
