Kasım güneşi doğmamaya direniyor
Kasım bulutununsa gözü yağmur toplamakta
Sensiz geçen 87 ıslak 10 Kasım yağmur yağsa da yağmasa da!
Bir sonbahar günü güneş oldun vatanı aydınlatan.
Bir sonbahar günü toprağa yatan buğday oldun ardında milyonlarca tohum bırakan.
Her 10 Kasım’da babasını bir kez daha kaybeden çocuk gibiyim.
Babasız çocuk yolunu kaybetmiş, tenha, buruk, eksik çocuktur. Hiçbir şey onun yerini tutamaz.
Ya babasını kaybeden millet?
Sen ki milletin atası olurken şahsi babalığından vaz geçmişsindir.
Sen ki millet olalım diye…
Saat 9’u 5 geçiyor, kalemi bıraktım…
….
…..
Ruhun şad olsun bir dakika ayakta seni düşündüm kederle.
Köşedeki inşattan gelen susmayan demir sesleri beynimde zonkladı.
Seninle bir dakika bile baş başa olmama izin vermiyorlar görüyor musun?
Senin gittiğinin ve gitmenin nelere mal olduğunun farkında bile değiller.
Oysa sirenler kalbimize vurduğunda 9’u 5 geçeyi, Boğaz Köprüsü saygılı bir hüzünle parlardı bir dakikalığına, üzerinde arabalarından inmiş yüzlerce insan!
Oysa ne yapıyorsa bırakırdı 1 dakikalığına hayatı durdururdu on kasımlarda benim insanım, cehaletin eline düşmeden önce!
O bir dakika hafıza tokmağımızdı bizim.
Unutma diyordu!
Hatırla!
Unutturmak isteyenler olacaktır diyordu benim Atam biliyordu, görüyordu; dahili diyordu, harici diyordu, bedhahlar diyordu, aman diyordu, sakın diyordu.
Bugün köşedeki inşaatın, şahsi çıkarların korkunç şarkısını söyleyen demir sesleri arasında ben hatırlıyorum;
Seni hiç unutmadığımı, bugün, yarın ve daima hatırlayacağımı ve hatırlatacağımı hiç unutmuyorum!
Senin toprağa yatan başak aklının ve onun çocukları fikrinin, irfanın ve vicdanın her daim hür kalacağını ve hapsedilenin sadece beden olduğunu unutmuyorum!
Seni unutturmanın Cumhuriyet’i unutturmak, milleti, vatanı peşkeş çekmek için yol açmak olduğunu aklımla biliyorum.
Seni hatırlamanın toprak olan naçiz vücudunu değil ilkelerini hatırlamak olduğunu irfanımla biliyorum.
Seni hatırlamanın anmaktan çok ötelerde anlamak olduğunu fikrimle biliyorum.
Seni hatırlamanın vicdanımın bekçisi olduğunu kalbimle biliyorum.
Seni unutmamak; millet iradesinin230 gündür zapt edildiğini unutmamak, hesap sormak demek.
Seni unutmamak; senin yücelttiğin kadını aşağı çekmelerine izin vermemek demek.
Seni unutmamak; senin koruduğun ve eğittiğin çocukları yine düştükleri cehalet tuzağından kurtarmaya ant içmek demek.
Seni unutmamak; senin askerin diye ordudan atılan teğmenlerimi unutmamak demek.
Seni unutmamak; seninle kıyaslanan liyakatsizliğin cüretini yüzlerine çarpmak demek.
Seni unutmamak; topraktan fışkıran şühedaya saygısızlığı affetmemek demek.
Seni unutmamak; büyüklerimi saymak, küçüklerimi korumak demek, biz olmak demek.
Seni unutturmamak ise; senin kısacık ömrüne bir milleti sığdırmanın yanında ancak bir buğday tanesi boyu kadar da olsa yol alabilmek demek.
Ve o buğday tanelerinin, toprağa yatan saçlarında dirilip başak olması, o başakların buğday tarlasına dönmesi, göveren ekinlerin başkaldırması ve başkaldıran ekinleri hiçbir cehalet dolusunun yatıramaması demek.
Seni hatırlamak demek sensiz seninle yaşamayı ve ilkelerinden sapmadan yeniden millet olmayı öğrenmek demek.
Bizi düşünme, huzur içinde dinlen. Elbet çıkacağız girdiğimiz çukurdan, senin çocuklarınız biz!
GELME
Yenilmezliğimiz ömrün kadarmış
eğilmezliğimiz boyun kadar
cesaretimiz, mavi ışığın söndüğünde tükenmiş
dirayetimiz, o güzel atına binip gittiğinde
Ve bir dokuz bir beşle çekilmiş
damarlarımızdaki asil kan
dön demeyeceğim
diyemem
bakışındaki kırgınlığı
yüreğimeindiremem
Sen kısacık ömrüne
bir milleti doğurdun
seninle var, sensiz yoksak
bırak gelme
Gelsen
bir görsen dağılmış halimizi
at binemeyen süvarinineline
dizgin verdiğimizi
bir görsen insanlığından soğurdun
Hak etmedik biz seni
yalvarsak, yakarsak da
sakın gelme
Aylin MÜFTÜLER
