Eğitim-İş Sendikası Denizli 1 Nolu Şube Başkanı İlker Zengin, Manisa’nın Turgutlu ilçesindeki okul saldırısıyla ilgili açıklamasında, “Daha kaç öğretmenimizi, kaç öğrencimizi kaybedeceğiz?” diye sordu.
Eğitim-İş Denizli 1 Nolu Şube Başkanı İlker Zengin, Turgutlu’daki İnci Üzmez Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi önünde yaşanan silahlı saldırı olayıyla ilgili yaptığı açıklamada, sabah okula gitmek için evlerinden çıkan çocukların silah seslerinin ortasında kaldığını, yaralı öğrencilerin olduğunu ifade etti.
“Daha kaç öğretmenimizi, kaç öğrencimizi kaybedeceğiz? Kaç okulun önünde silah patlaması, kaç çocuğun vurulması gerekiyor ki Milli Eğitim Bakanlığı çocuklarımızın ve eğitim emekçilerinin can güvenliğini asli sorumluluğu olarak görsün?” diye soran Zengin’in açıklaması şöyle:
“ON BİNLERCE İMZAYI BAKANLIĞA VERDİK”
“Aylarca uyardık, rapor hazırladık, alanlara çıktık, Milli Eğitim Bakanlığının kapısına dayandık ‘okullar güvenli değil. Eğitimde şiddet artık münferit olaylarla açıklanamaz’ dedik. ‘Güvenli Okul, Sağlıklı Eğitim’ talebiyle on binlerce yurttaşın imzasını bakanlığa teslim ettik. Öğretmenlerimiz öldürüldüğünde, Öğrencilerimiz şiddetin hedefi olduğunda haykırdık. Uyardık, duymadınız. Anlattık, görmezden geldiniz. Çözüm istedik, sorumluluktan kaçtınız.
Bugün yine bir okulun önünden silah sesleri yükseliyor. Milli Eğitim Bakanlığı artık çıkıp bu olayları ‘münferit’ diyerek geçiştiremez. Her saldırının ardından birkaç cümlelik açıklama yayımlayıp ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam edemez. Çünkü ortada artık inkar edilemeyecek kadar ağır bir tablo vardır. Türkiye’de çocuklar okula giderken can güvenliğinden emin değildir. Öğretmenler görevlerinin başında öldürülmektedir. Okulların kapısına kadar silah ve şiddet gelmiştir. Bir eğitim sisteminin bundan daha ağır bir alarmı olabilir mi?
“OKUL KAPISINA GÜVENLİK GÖREVLİSİ DİKİLEREK SORUN ÇÖZÜLEMEZ”
Eğitim-İş olarak aylardır söylüyoruz, şiddet yalnızca okul kapısına bir güvenlik görevlisi dikilerek çözülemez. Çocukların psikososyal destekten yoksun bırakıldığı, rehberlik hizmetlerinin yetersiz kaldığı, şiddetin toplumsal hayatın her alanında sıradanlaştırıldığı, silaha erişimin bu kadar kolay olduğu bir ülkede okul duvarlarının çocuklarımızı tek başına koruması mümkün değildir.
Okullar hapishaneye çevrilmeden güvenli hale getirilebilir. Bunun yolu bilimsel, kamucu, bütüncül bir eğitim ve sosyal politikadan geçmektedir. Ama bunun için önce bakanlığın sorunu kabul etmesi gerekir. Her olaydan sonra üzülmek sorumluluk değildir. Başsağlığı dilemek önlem, soruşturma açmak eğitim politikası değildir.
Devletin görevi çocuklar vurulduktan sonra fail aramak değil, çocukların vurulmasını önlemektir.
“DAHA KAÇ CAN KAYBETMEMİZ GEREKİYOR?”
Bugün Turgutlu’da yaşananların ardından bir kez daha soruyoruz: Nerede sizin güvenli okul politikanız? Nerede aylardır istediğimiz kapsamlı şiddet eylem planı? Nerede okullardaki yeterli rehber öğretmen? Nerede okul çevrelerinin güvenliğine ilişkin kalıcı önlemler? Nerede çocuklarımızı şiddetten koruyacak sosyal politikalar? Daha kaç can kaybetmemiz gerekiyor?
Çocuklarımızın ve eğitim emekçilerinin yaşam hakkını korumayan hiçbir eğitim politikasının bizim gözümüzde değeri yoktur. Turgutlu’da saldırının hedefi olan çocuklarımızın ailelerinin acısını paylaşıyor, yaralılarımıza acil şifalar diliyoruz. Ve bir kez daha söylüyoruz: Okullarımızda silah sesi duymak istemiyoruz. Çocuklarımızın cenazesini değil, geleceğini konuşmak istiyoruz. Çocuklarımızın yaşam hakkı sizin ihmalinize bırakılamaz. Artık yeter!”
